Jeśli grzybowa bez śmietany wydaje ci się wodnista, wsyp do garnka kaszę jęczmienną łamaną. Na 1,5 litra bulionu wystarczy 5 łyżek, dodanych razem z ziemniakami na ostatnie 20–25 minut gotowania. Kasza wiąże wywar, zupa gęstnieje sama, a ja przestałam kupować śmietanę do zabielania.
Czemu kasza zamiast śmietany?
Śmietana zagęszcza grzybową, ale przy okazji dorzuca sporo tłuszczu i kalorii, których w talerzu zupy wcale nie potrzebuję. Kasza też daje energię, tyle że tłuszczu ma niewiele. W zamian wnosi błonnik, witaminy z grupy B, magnez, cynk i żelazo. Po takiej zupie długo nie myślę o jedzeniu.
Wybieram kaszę jęczmienną łamaną, a nie pęczak. Jej ziarna są drobniejsze i miękną w krótszym czasie. W łyżce wszystko ma podobny rozmiar, więc zupa je się jak jedna całość, a nie jak warzywa pływające obok grubych ziaren.
Sama ziemniaczana grzybowa bywa lekka i rzadka. Kasza zmienia ją w danie, które spokojnie wystarcza na obiad po długim dniu w pracy.
Kasza dopiero z ziemniakami, nie na starcie
Najczęstszy błąd to wsypanie kaszy od razu do bulionu. Ziarna mają wtedy za dużo czasu, wciągają cały wywar i zamiast zupy wychodzi gęsta papka. Dlatego kasza ląduje w garnku dopiero razem z marchewką i ziemniakami. W 20–25 minut zdąży zmięknąć i zagęścić zupę, ale nie wypije jej do dna.
Na jeden garnek potrzebujesz:
- 400 g mieszanych grzybów leśnych,
- 1,5 l bulionu warzywnego,
- 5 łyżek kaszy jęczmiennej łamanej,
- ziemniaków i marchewek,
- cebuli i pora,
- oleju do smażenia,
- liści laurowych i 4 ziaren ziela angielskiego,
- soli, pieprzu i koperku.
Tak to robię krok po kroku:
- Oczyszczam grzyby i kroję je na niewielkie kawałki. Ziemniaki i marchewki obieram i kroję w kostkę, cebulę i por siekam drobniej.
- W garnku rozgrzewam olej, wrzucam cebulę, por i grzyby, po czym smażę wszystko kilka minut.
- Zalewam bulionem, dodaję liście laurowe i ziele angielskie, gotuję około 10 minut.
- Wsypuję marchewkę, ziemniaki i kaszę, gotuję jeszcze 20–25 minut.
- Doprawiam solą i pieprzem, dorzucam posiekany koperek i od razu nalewam na talerze.
Zimowa wersja z suszonych grzybów
Jesienią biorę świeże grzyby, najlepiej kilka gatunków naraz: podgrzybki, maślaki, koźlarze albo borowiki. W zupie zostają wtedy wyraźne kawałki, które ładnie wyglądają i przyjemnie się je gryzie.
Zimą, kiedy w lesie już nic nie ma, sięgam po suszone. Pachną dużo mocniej, więc niewielka garść wystarczy, żeby cały garnek nabrał leśnego smaku. Zalewam je gorącą wodą i zostawiam na 20–30 minut. Wody po moczeniu nie wylewam. Przecedzam ją przez drobne sitko i dolewam do zupy, bo to w niej siedzi najwięcej aromatu.
Jak odgrzać zupę, która zgęstniała przez noc?
Kasza pracuje także po zdjęciu garnka z ognia. Następnego dnia zupa z lodówki potrafi zrobić się tak gęsta, że łyżka prawie w niej stoi. Nie ma w tym nic złego, to znak, że zagęszczanie zadziałało.
Przed podgrzaniem dolewam trochę gorącej wody albo bulionu i mieszam, aż zupa wróci do dawnej konsystencji. Lepiej dolewać partiami niż od razu dużo, bo łatwo ją rozwodnić. Na koniec sprawdzam, czy nie trzeba dosolić, i jeśli mam pod ręką, posypuję talerz świeżym koperkiem.
