Chcesz, żeby mięso w słoiku otoczyła prawdziwa galareta, a nie wodnisty sos? Sekret nie leży w żelatynie z torebki, tylko w cierpliwości. Zamknięte słoiki ogrzewam trzy dni z rzędu, za każdym razem przez 1,5 godziny od zagotowania wody, a pomiędzy rundami trzymam je w lodówce.
Trzy rundy w garnku, noc w lodówce między nimi
Cały proces rozkłada się na trzy kolejne dni. Pierwszego dnia słoiki z surowym, zamarynowanym mięsem trafiają do garnka z zimną wodą. Gdy woda zawrze, skręcam ogień tak, żeby tylko łagodnie bulgotała, i od tej chwili odliczam półtorej godziny.
Potem słoiki stygną na blacie i idą do lodówki. Następnego dnia powtarzam to samo: garnek, zagotowanie, 1,5 godziny na małym ogniu, studzenie, lodówka. Trzeci dzień wygląda identycznie i dopiero po nim przetwór jest gotowy.
Czas zawsze liczę od momentu, gdy woda zacznie wrzeć, a nie od postawienia garnka na palniku. To drobny szczegół, ale łatwo go przeoczyć, kiedy w kuchni dzieje się kilka rzeczy naraz.
Po co aż cztery rodzaje wieprzowiny?
Dziadek Staszek nigdy nie robił tej wędliny z jednego kawałka. Łączył łopatkę, karkówkę, boczek i podgardle, bo każdy z nich wnosi do słoika coś innego.
- Łopatka daje zwartą, typowo mięsną strukturę.
- Karkówka odpowiada za soczystość.
- Boczek i podgardle dostarczają tłuszczu, bez którego gotowe mięso byłoby suche.
Kusi, żeby pójść na skróty i wrzucić do słoików samą chudą szynkę. To zły pomysł, bo wynik nie będzie miał wiele wspólnego z wędliną dziadka. Bez tłuszczu z boczku i podgardla mięso wyjdzie suche, zamiast rozpadać się pod widelcem.
Skąd bierze się galareta bez żelatyny
Galaretę robi samo mięso. W tkance łącznej wieprzowiny jest kolagen, który podczas długiego ogrzewania przechodzi do wywaru i zmienia się w żelatynę. Kiedy słoik się schłodzi, ten płyn tężeje wokół kawałków mięsa.
Dlatego sięgam po kawałki poprzerastane błonami i ścięgnami. Karkówka i podgardle dają tu o wiele więcej galarety niż chuda wieprzowina. Nie obcinam też całego tłuszczu, bo to on utrzymuje miękkość mięsa.
Jedna rzecz zaskakuje wiele osób: zaraz po wyjęciu z garnka płyn w słoiku jest rzadki. To normalne. Galareta pokazuje się dopiero po schłodzeniu, więc ciepły słoik z płynną zawartością nie oznacza, że coś poszło nie tak.
Przepis na mięso do słoików krok po kroku
Zaczynam wieczorem, bo mięso musi przez noc przejść przyprawami. Na moją porcję idzie:
- karkówka – 700 g,
- podgardle – 700 g,
- łopatka i boczek, które uzupełniają karkówkę i podgardle,
- majeranek suszony – 2 łyżeczki,
- ziele angielskie – 10 ziarenek,
- czosnek, sól i liście laurowe,
- pieprz, najlepiej mielony tuż przed użyciem,
- woda – mniej więcej 5 łyżek na słoik.
Szykuję też duży garnek, słoiki przelane wrzątkiem i nieużywane wcześniej zakrętki.
- Mięso oczyść z chrząstek i pokrój w spore kawałki.
- Czosnek posiekaj albo przeciśnij przez praskę. Wsyp go do miski z mięsem, posól, popieprz, a potem dodaj majeranek, ziarenka ziela i połamane listki laurowe.
- Mieszaj przez kilka minut, aż przyprawy oblepią każdy kawałek. Przykrytą miskę wstaw na noc do lodówki.
- Następnego dnia ułóż mięso ciasno w słoikach, ale zostaw 2–3 cm wolnego miejsca pod zakrętką. Wlej do każdego około 5 łyżek wody, do mniejszych słoików odpowiednio mniej.
- Wytrzyj brzegi i dokładnie zakręć słoiki. Na dno garnka połóż ściereczkę, ustaw na niej słoiki i nalej zimnej wody do około 3/4 ich wysokości.
- Zagotuj wodę, zmniejsz ogień i utrzymuj łagodne wrzenie przez 1,5 godziny. Ostudzone słoiki przełóż do lodówki.
- Drugiego i trzeciego dnia powtórz ogrzewanie, za każdym razem 1,5 godziny od zagotowania wody, a po każdej rundzie znów schłodź słoiki w lodówce.